EMEĞE SAYGININ SEMBOLÜ: SENDİKA

Sabahın ilk ışıklarıyla uyanıyor İbrahim amca. Elleri nasır tutmuş, beli biraz daha kamburlaşmış, fabrikanın kapısından içeri adımını attığında, artık sadece bir makine dişlisi değil, çünkü biliyor ki, arkasında duran bir el var. O el, sendikanın eli.

Hatırlıyordu o günleri… Ücreti geciken, hastalandığında “ya işine devam et ya da kapı” gösterilen günleri. Gözlerinin içine bakan kimsenin olmadığı, sayıdan ibaret görüldüğü zamanları. Sonra bir gün, işyerindeki Murat usta elini omzuna koyup “Artık yeter” demişti. “Birlikteyiz.” Sendika demek, o fabrika kapısından içeri girerken yalnız olmadığını bilmekti. Hakların için konuşan bir sesin, haksızlığa uğradığında seni savunacak bir kalkanın olmasıydı. Mehmet amca, ekmek parası için çalışırken onurunu da yanında taşıyabildiğini hissetmişti ilk kez. “Sendika lükstür” diyenlere inat, o bir lüks değil, nefes alabilmekti. Yorulduğunda dinlenebileceğini, hastalandığında iyileşene kadar bekleyebileceğini, emekli olduğunda insanca yaşayabileceğini garanti eden bir sözleşmeydi. Çocuğunun okul masrafını düşünürken, bir de işini kaybetme korkusu yaşamayacaktı artık. Ve o gün geldiğinde -ki mutlaka geliyor- emekli olurken, arkasında bıraktığı onlarca gencin de aynı haklara sahip olacağını bilmek… İşte bu, bir ömrün en büyük mirasıydı. Sendika, yalnızca bir kurum değil; yüreklerin bir atması, seslerin birleşmesi, insan onurunun kolektif bir yükselişidir. Bir kişinin sesi rüzgarda kaybolabilir, ama binlerce kişinin sesi fırtınayı bile yarabilir. Kerem amca, akşam evine dönerken fabrikanın kapısından çıkarken, sadece işçi olarak değil, bir insan olarak çıkıyordu. Çünkü biliyordu: Sendika, insanı sayı olmaktan çıkarıp insan yapan, suya atılan taşın oluşturduğu halkalar gibi, hakların dalga dalga yayılmasını sağlayan bir kavramdı. Ve bu hikaye, her sabah yeniden yazılıyordu binlerce Mehmet’le birlikte… Selam olsun insan onurunu para babalarına ezdirmeyen sendika yöneticilerine..