VİCDANIMIZI SINIFIN KAPISINDA UNUTTUK.

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Sabahın erken saatinde uyanır, kendi çocuğunu evde bırakıp başka çocukların geleceği için yola düşer öğretmen. Bazen açtır, bazen yorgundur, bazen kendi dertleriyle boğuşmaktadır. Ama sınıfa girdiğinde yüzünde bir gülümseme vardır. Çünkü bilir ki, ona bakan gözler umut doludur.

***

Öğretmen, sadece müfredat anlatan değil; hayatı öğreten, sevgiyi aşılayan, adaleti gösteren, sabrı öğreten kişidir. Onun eli, bir çocuğun elini tuttuğunda aslında bir milletin geleceğine dokunur. Peki biz bu kutsal ellere nasıl karşılık veriyoruz? Son günlerde artan öğretmene şiddet haberleri yüreğimi dağlıyor. Okulda, sınıfında, görevi başında şiddete uğrayan öğretmenler… Çocuklarının emanet edildiği öğretmeni döven veliler… Hakaret eden, tehdit savuran, öfkesini masum insanlardan çıkaranlar…

***

Utanıyorum. Gerçekten utanıyorum. Bir toplum ki öğretmenine saygı duymaz, o toplumun temeli çürüktür. Bir öğretmen ki şiddet görür, o toplumun yarını karanlıktır. Artık “yeter” demenin zamanı geldi. Öğretmenlerimiz, yalnızca tebrik edilecek günlerde değil, her gün saygıyı hak ediyor. Onların can güvenliği, iş güvenliği ve onuru her şeyden önce gelmeli.

***

Bir öğretmenin gözyaşı, bu milletin istikbaline düşen bir lekedir. Lütfen, bu lekeyi birlikte silelim. Şiddetin her türlüsüne, özellikle de öğretmene yönelen alçakça saldırılara karşı sessiz kalmayalım. Çünkü bir öğretmen dövüldüğünde, aslında gelecek dövülüyordur. Bir öğretmen susturulduğunda, bir nesil susturuluyordur. Dur diyelim. Hep birlikte.

***

Saygıyla, sevgiyle ve nefretle… şiddete olan nefretimizle.